Het ministerie van Olie, Gas en Milieu houdt de uitgifte van nieuwe vergunningen aan goudverwerkingsbedrijven voorlopig aan. Minister Patrick Brunings koppelt dat besluit rechtstreeks aan het ontbreken van betrouwbare gegevens over de kwikuitstoot in de sector.

“We hebben betrouwbare data nodig voordat we beleidsbeslissingen nemen”, stelt Brunings. “Onze instituten beschikken over onvoldoende apparatuur voor lokale kalibraties.” De meetapparatuur moest daarom naar Canada worden gestuurd om opnieuw te worden afgesteld. Een tweede meetronde wordt op dit moment voorbereid.

De sector is aanzienlijk van omvang. In Paramaribo zijn naar schatting veertig tot vijftig goudverwerkingsbedrijven actief. Voor die bestaande bedrijven verandert er met de vergunningsstop niets; het besluit raakt uitsluitend nieuwe aanvragen. Een einddatum is niet genoemd — de stop blijft van kracht tot de metingen zijn afgerond.

Directeur Vanuessa Gefferie van het NMA benadrukt dat het toezicht ondertussen doorloopt. “We moeten blijven monitoren. We gaan door totdat de waarden voldoen aan de handhavingsnormen”, aldus Gefferie.

Parallel daaraan verkent het ministerie een reeks aanvullende maatregelen. Onderzocht wordt of de goudinkoop gecentraliseerd kan worden, waarbij naar het systeem in Ghana wordt gekeken. Verder wordt gecontroleerd of de filters bij bestaande bedrijven naar behoren functioneren en wordt bestudeerd of een milieuheffing voor verwerkers haalbaar is. Ook ligt een rapport uit 2025 over kwikblootstelling in Paramaribo-Noord op tafel.

De kwikproblematiek speelt al meer dan vijftien jaar. In die periode zijn gezondheidseffecten gedocumenteerd bij zwangere vrouwen, pasgeborenen en andere kwetsbare groepen — een van de redenen waarom het dossier telkens terugkeert op de politieke agenda.

Het besluit valt samen met twee andere lopende kwesties rond goud en milieu: het nog onafgeronde onderzoek naar de vissterfte in de Saramaccarivier en de Franse zorgen over illegale goudwinning langs de Marowijnerivier.