De regering werkt aan de oprichting van een Gold Board om de Surinaamse goudsector te reguleren. Als voorbeeld wordt naar Ghana gekeken. Econoom Winston Ramautarsing plaatst daar kanttekeningen bij.

Zijn kernbezwaar is dat het probleem niet zit in het ontbreken van een instituut, maar in zwak bestuur en gebrekkige handhaving van regels die er al zijn. “Het gaat niet om de naam, het gaat om de inhoud”, stelt hij.

Die redenering werkt hij scherp uit: “Welke naam je eraan geeft, als je niet bereid bent de mensen volgens de regels te laten werken en dat af te dwingen, dan gaat er niets veranderen.” De situatie in het binnenland omschrijft hij als een wildwestsituatie.

Ook het Ghanese voorbeeld overtuigt hem niet. Ramautarsing wijst erop dat daar eerder een Gold Board bestond die strandde op corruptie en inefficiëntie.

Wat er volgens hem wél eerst moet gebeuren, is zichtbaarheid in het veld. Politie, leger en veiligheidsdiensten moeten in het binnenland aanwezig zijn om concessievoorwaarden en regelgeving daadwerkelijk af te dwingen. Daarnaast bepleit hij het aanwijzen van legale werkgebieden voor kleinschalige goudzoekers die niet over grote apparatuur of een eigen concessie beschikken.

Die tweede suggestie raakt aan een spanning die deze zomer op meerdere plaatsen zichtbaar werd. Minister Abiamofo kondigde vorige week aan goudzoekers te willen weghalen uit Moeroekreek en 21 Bergi na een ongeval waarbij vijftien werkers omkwamen, en constateerde daarbij dat eerdere afspraken met goudzoekers niet zijn nagekomen. Ontruimen zonder alternatief laat de vraag open waar die mensen dan wel mogen werken.

Het debat over de Gold Board loopt parallel aan andere lopende kwesties in de sector: de vergunningsstop voor goudverwerkers in afwachting van kwikmetingen, en het nog onafgeronde onderzoek naar de vervuiling in de Saramaccarivier.