De Verenigde Staten voeren de economische druk op Iran op met een campagne die Operation Economic Outcast wordt genoemd. Minister van Financiën Scott Bessent kondigde sancties aan tegen ongeveer zestig entiteiten die betrokken zijn bij het Iraanse nucleaire en rakettenprogramma, bij cyberactiviteiten en bij de oliehandel. Daaronder bevinden zich bedrijven en personen in China en Hongkong.

Juist daar zit de complicatie. China is Irans grootste handelspartner en veruit de belangrijkste afnemer van Iraanse olie: meer dan tachtig procent van de Iraanse ruwe olie gaat die kant op, doorgaans via indirecte kanalen. Om de herkomst te verhullen wordt gewerkt met overslag van schip op schip.

Trump moet de druk op Teheran dus opvoeren zonder de verhouding met Peking te beschadigen, kort voor een geplande topontmoeting met Xi Jinping. Analisten spreken van een delicate evenwichtsoefening.

Peking reageerde met de mededeling dat de samenwerking met Iran binnen het kader van het internationaal recht plaatsvindt, en waarschuwde tegen illegale eenzijdige sancties.

Deskundigen verwachten dat China het bij minimale medewerking zal laten: symbolische stappen zonder werkelijke beleidswijziging. De Amerikaanse regering lijkt bovendien terughoudend om grote Chinese bedrijven met banden aan het Amerikaanse financiële stelsel te sanctioneren zolang het staatsbezoek van Xi nog moet plaatsvinden. Aan het woord kwamen onder anderen Edgard Kagan van het Center for Strategic and International Studies, Sun Yun van het Stimson Center en Craig Singleton van de Foundation for Defense of Democracies.

Voor de energiemarkten betekent dit dat de onzekerheid aanhoudt. De Straat van Hormuz is al maanden grotendeels geblokkeerd, wat de olieprijs en de vrachttarieven blijft opdrijven — met gevolgen voor importerende landen als Suriname, waar het prijsplafond op brandstof de staat ruim 350 miljoen SRD per maand kost.