Een 78-jarige Britse weduwe moet Zweden verlaten na er 21 jaar te hebben gewoond. De reden ligt in de regels die na de brexit van kracht werden voor Britse burgers in de Europese Unie.

Voor de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de EU gold voor Britten hetzelfde vrije verkeer als voor andere EU-burgers: wie in een lidstaat wilde wonen, kon dat zonder afzonderlijke verblijfsvergunning. Na de brexit veranderde die status. Britten die in een EU-land woonden, moesten hun verblijf laten vastleggen volgens de nieuwe regels, met eisen aan onder meer inkomen en registratie.

Wie destijds niet aan die eisen voldeed of de procedure niet tijdig doorliep, kan jaren later alsnog het verblijfsrecht verliezen — ook wanneer het feitelijke verblijf al decennia duurt.

De zaak illustreert een categorie brexitgevolgen die weinig aandacht krijgt. De politieke discussie ging over handelsakkoorden, grenzen en visserijrechten, terwijl de praktische afwikkeling neerkwam op individuele burgers die hun leven al lang in een ander land hadden ingericht.

Voor de Surinaamse gemeenschap in Nederland en elders in Europa is dat een herkenbaar mechanisme. Wijzigingen in verblijfsregelgeving raken vooral mensen van wie het verblijf lang vanzelfsprekend leek en die daardoor niet op tijd actie ondernamen.

Details over haar persoonlijke omstandigheden, over een eventueel beroep en over de termijn waarbinnen zij het land moet verlaten, zijn in de beschikbare berichtgeving niet vermeld.