De zoektocht naar de slachtoffers van de scheepsramp met de MV Barima is beëindigd. Daarmee komt een einde aan de officiële reddings- en bergingsoperatie.

Voor de nabestaanden betekent dat niet dat de zaak is afgerond. De druk op de regering blijft bestaan, met vragen die zich richten op het toezicht op de scheepvaart en op de veiligheidsvoorschriften die aan passagiersvaart worden gesteld.

Dat patroon is bij scheepsrampen in de regio herkenbaar. De directe hulpverlening krijgt de meeste aandacht, terwijl de vraag hoe het ongeval heeft kunnen gebeuren pas naar voren komt wanneer de zoektocht is gestaakt — en juist die vraag bepaalt of er iets verandert.

In de nasleep van de ramp is eerder de kapitein aangeklaagd. Daarmee ligt er een strafrechtelijke lijn, maar dat beantwoordt niet de bredere vraag naar de controle vooraf: op de staat van het vaartuig, op het aantal opvarenden en op de aanwezigheid van reddingsmiddelen.

Voor Suriname is de zaak niet ver weg. Het veerverkeer over de grensrivieren en langs de kust vormt voor veel gemeenschappen de enige verbinding, en de veiligheidsvraagstukken die daarbij spelen zijn vergelijkbaar.

Hoeveel slachtoffers uiteindelijk zijn geborgen en hoeveel mensen vermist blijven, is in de berichtgeving niet vermeld. Evenmin is bekendgemaakt of er een onafhankelijk onderzoek naar de toedracht komt.