Pawiroredjo over de uitzetting: "Toen ik vrouwen en kinderen zag, heb ik me een beetje geschaamd"
Het NPS-assembleelid wijst erop dat Surinamers zelf aan de komst van de mennonieten hebben meegewerkt, en stelt dat de goudsector veel meer regenwoud vernietigt dan de landbouw waarover de ophef gaat.
Jerrel Pawiroredjo, assembleelid voor de NPS, heeft zich kritisch uitgelaten over de uitzetting van de mennonieten uit Suriname. In het programma To The Point op Apintie TV zei hij zich een beetje te hebben geschaamd toen hij zag hoe vrouwen en kinderen werden uitgezet.
Zijn redenering heeft twee lijnen. De eerste gaat over de verantwoordelijkheid aan Surinaamse kant. Volgens hem hebben Surinamers zelf meegewerkt aan de komst van deze groepen en hebben ministers van staat die aankomst helpen faciliteren. Daarbij wijst hij erop dat opeenvolgende regeringen in hetzelfde gebied duizenden hectares voor landbouw hebben uitgegeven, wat betekent dat ontbossing daar voor Surinaamse vergunninghouders kennelijk wel aanvaardbaar werd geacht.
De tweede lijn gaat over de verhouding tot andere sectoren. Pawiroredjo stelt dat de goudsector veel meer regenwoud vernietigt dan de landbouw, en dat afgegraven gebieden daar een eeuw of langer vergiftigd blijven. Dat is een vergelijking die hout snijdt in het licht van de maatregelen die president Simons op 5 november aankondigde: een importstop op het chemische middel Jin Chan, toetsing van goudconcessies door de NMA en een mogelijke inzet van satellietbeelden.
Over de mennonieten zelf zegt hij niet te geloven dat zij kwaad in de zin hebben; volgens hem willen zij vooral hun geloof belijden, en hij noemt hen harde werkers. Hun negatieve beeld schrijft hij toe aan ontbossing in andere landen.
Hij plaatst het geheel in een historische lijn: Suriname is van oudsher een land van immigranten, met groepen als Libanezen, Portugezen, Joden, Guyanezen en Haïtianen. Tegelijk zegt hij dat het land zijn bos niet op grote schaal vernietigd wil zien.
Een concreet beleidsvoorstel doet hij niet. Zijn uitspraken komen na de uitzetting van in totaal drieënzestig mennonieten, waarvan de laatste drie, een moeder met twee minderjarige kinderen, op 4 november werden overgebracht. De autoriteiten stelden dat de groep zich op niet-bestemd domeingrond bevond; de mennonieten zeiden in 2024 verblijfsaanvragen te hebben ingediend zonder antwoord te krijgen. De rechter wees op 29 oktober de vorderingen van het betrokken bedrijf af.
In deze uitgave is dat dossier sinds 4 september gevolgd, toen minister Noersalim de Braganza-overeenkomsten verdedigde als samenwerkingsafspraken op domeingrond en niet als een sluiproute voor mennonieten. Pawiroredjo noemt Braganza niet; de verbinding tussen beide is in de berichtgeving niet gelegd. Of de Kwinti-gemeenschap van granman Clemens voorafgaand aan die overeenkomsten is geraadpleegd, is nog altijd niet beantwoord.
